The Mad Trist & Team William

Een jaar geleden trad De Staat op in De Piek in Vlissingen. Dat was aan de vooravond van de hype die rond de band losbarstte, met optredens op grote festivals zoals Pinkpop. Volgens menige kenner kan hetzelfde gebeuren met The Mad Trist, dat gisteravond op het Vlissingse podium was te zien.

De vergelijking ligt ook de voor de hand. Beide bands bewegen zich in dezelfde naar de stonerrock zwemende muzikale hoek, waarbij met name Queens Of The Stone Age tot vervelens toe als referentiepunt wordt aangehaald. Bovendien produceerde De Staat-frontman Torre Florim Pay the piper, het vorige maand verschenen debuutalbum van The Mad Trist.

De roem was het Maastrichtse kwartet in Vlissingen slechts in beperkte mate vooruitgesneld, want De Piek - toch bescheiden in omvang - liep maar halfvol. De hoge verwachtingen bleken ook enigszins te moeten worden getemperd. De band speelde op zich een strakke set, stevig ingezet met My mouth a whistle en vol verrassende wendingen. Maar hoe inventief ook, een echte klik met de zaal wilde maar niet ontstaan. Daarvoor is het materiaal misschien nog te onbekend.

Bovendien kondigde zanger/gitarist Arthur von Berg al na 35 minuten het laatste nummer aan. Dat was weliswaar het fraaie en breed uitgesponnen Won’t that look good on you, maar het bleef een (te) kort concert.

Wat The Mad Trist ook niet in de kaart speelde - wat dat betreft waren er wel overeenkomsten met het concert van El Pino & The Volunteers, twee weken geleden - was het heerlijke voorprogramma. Team William, in het eigen Vlaanderen al populair, nam met haar pakkende nummers en meer dan plezante optreden binnen de kortste keren het publiek voor zich in. Niet in de laatste plaats dankzij de strapatsen van toetsenist Arne Sunaert.

>>> Lees verder...

Moss overvleugelt Lily Allen

Bij de 'gangconcerten' in het ochtendradioprogramma van Giel Beelen gebeuren regelmatig mooie dingen. Artiesten die - het is nog vroeg - wat ingetogen, akoestische versies van hun nummers brengen. En vaak ook verrassende covers, wat meestal het leukste is.

Danny Vera verraste drie weken geleden met zijn versie van Rihanna's Russian Roulette. Maar wat Moss vanochtend deed met Lily Allens 22 sloeg wat mij betreft alles. De band van de Zeeuwse frontman Marien Dorleijn ging all the way en transformeerde het huppelhitje in een onweerstaanbaar, dampend en galmend rocknummer. Lily, eat your heart out. 

Nóg een bewijs, na dat memorabele optreden in Middelburg, dat Moss van uitzonderlijke klasse is.

>>> Lees verder...

Een treurig interview

Tenenkrommend interview met de - van oorsprong - Zeeuwse schrijfster Franca Treur gisteravond in het EO-televisieprogramma Moraalridders.

Andries Knevel en Tijs van den Brink maakten de klassieke fout de schrijfster en de hoofdpersoon van haar veelgeprezen roman Dorsvloer vol confetti (tiende druk inmiddels!) te vereenzelvigen. Treur moest meteen rechtzetten dat ze Meliskerke zou hebben beschreven (de naam van het dorp wordt nergens genoemd) en dat de Katelijne uit het boek van haar geloof valt (not). Daar ging dus Knevels theorie dat het boek vooral populair zou zijn doordat veel mensen die 'afscheid hebben genomen van het christelijk geloof' daarvoor 'een legitimatie achteraf' zoeken.

Treur had zelf een veel plausibelere verklaring. ,,Misschien is het gewoon een goed boek. Dat kan toch ook?" Maar dat ging er bij de beide Moraalridders niet in. Hun interview mondde uit in een laatste poging de schrijfster alsnog op het rechte pad te krijgen. Die bleef er echter bij dat 'God in de hoofden van de mensen zit' en dat het bestaan van een almachtig opperwezen 'niet zo aannemelijk' is. Knevel & Van den Brink toonden vooral onbegrip, maar zagen uiteindelijk het heilloze van hun missie in. ,,Je geeft weinig hoop", concludeerden de ondervragers, verbijsterd over zoveel ongeloof.

Over literatuur ging het eigenlijk nauwelijks.

>>> Lees verder...

Floortje Zwigtman - Spiegeljongen

Sinds vandaag ligt het boek officieel in de winkels: Spiegeljongen van de Middelburgse schrijfster Floortje Zwigtman. Het is het slotdeel van het drieluik Een groene bloem, waaraan ze bijna tien jaar heeft gewerkt. Eerder verschenen de delen Schijnbewegingen (2005) en Tegenspel (2007).

Destijds was ik bij het eerste deel al onder de indruk van het sprankelende taalgebruik. Het tweede deel beklijfde toch net iets minder, waarschijnlijk ook doordat de verrassing er inmiddels wat af was. Spiegeljongen heeft me echter weer behoorlijk aangegrepen en mag met recht een apotheose worden genoemd.

Dat neemt niet weg dat de schrijfster veel van haar lezers vergt. De eerste twee episodes waren al lijvig; het slotduik overtreft dat nog eens met ruim 600 pagina's. Dan de veelheid aan personages, zoveel dat de lijst met dramatis personae geen overbodige luxe is. Bovendien kost het, bij elk deel weer, tijd en enig doorzettingsvermogen om 'erin te komen'. Maar het is een inspanning die beloond wordt.

Een groene bloem speelt zich - 1600 pagina's lang - af in 1895 en is het verhaal van Adrian Mayfield, een 16-jarige jongen die op zoek naar geld en liefde in de Londense wereld van prostitutie, travestieten en herenliefde beland, een wereld waarin ook schrijver Oscar Wilde figureert. Hij wordt uiteindelijk hopeloos verliefd op kunstschilder Vincent Farley. Die relatie strandt aan het slot van het tweede deel, mede onder invloed van Farleys familie en diens eigen twijfels.

Het lot van Adrian staat centraal in deel 3. In hoeverre slaagt hij erin zijn (homoseksuele) hart te volgen in een tijd waarin dat volstrekt taboe was? De grote kracht van het boek is dat Zwigtman die vertwijfeling in al haar facetten weergeeft. Spiegeljongen is vooral een psychologische roman, die de lezer meeneemt in de gedachtenwereld van een jongen die zijn eigen identiteit zoekt.

Het is een odyssee die hij bijna moet bekopen. Een waar hoogtepunt is het intense deel waarin tot in de kleinste details wordt beschreven hoe Adrian wordt gemolesteerd, meer dood dan levend in het ziekenhuis belandt en langzaam maar zeker zichzelf hervindt. Of beter: vindt.

Hoe het Vincent Farley verder vergaat, raakt wat op de achtergrond. Zwigtman heeft dat mooi opgelost door te eindigen met een lange brief van Vincent, die een aantal zaken in het juiste perspectief zet. Het is een waardige kroon op wat als als een bijzondere literaire prestatie mag worden beschouwd.

Afgelopen zaterdag vertelde Zwigtman in de PZC in een uitgebreid interview over de trilogie:

>>> Lees verder...

Rue Royale krijgt zaal stil

Het opvallendste aan het optreden van El Pino & The Volunteers, gisteravond in De Spot, was... het voorprogramma. Het Amerikaans-Britse duo Rue Royale kreeg iets voor elkaar wat je helaas zelden nog meemaakt in de popzalen: een muisstil publiek.

Weinig bezoekers zullen eerder van Brookln Dekker en Ruth Dekker hebben gehoord, maar hun soms bijna verstilde muziek pakte onmiddellijk, door de intensiteit, de zuivere stemmen die prachtig bij elkaar kleuren en de ontwapenende uitstraling ('Sorry, we hebben geen setlist'). De zaal werd er stil van en na afloop gingen er heel wat cd's van de hand.

El Pino & The Volunteers deden het - al wilde de vonk niet echt overslaan naar de zaal - allerminst slecht. Sterke nummers, keer op keer onverwachte muzikale wendingen, goede zang, mooie climax op het eind. Het was een genoegen om dat mee te maken, maar na afloop domineerde toch de herinnering aan Rue Royale.

Update 9 februari: zie ook het verslag van Gijs Kamphuis op 3voor12 Zeeland.

>>> Lees verder...

Spin bijna uitgesponnen

Geschokte reacties gisteravond op Facebook en Twitter, nadat Bart Gabriëlse van de Middelburgse muziekzaak Spin had aangekondigd dat hij op 15 mei de winkel sluit. Reden: 'te weinig carrière perspectieven'.

Hoe jammer ook, echt verrassend is het niet. Wie nu nog een cd- en lp-specialzaak begint, gaat daarmee dwars tegen de digitale tijdgeest in. Dat is alleen maar te prijzen en Gabriëlse heeft al menig muziekliefhebber, ook via zijn PZC-videoblog Bart Beveelt Aan, op het spoor van minder voor de hand liggende acts gezet. Maar de doelgroep blijft beperkt en van sympathie kan uiteindelijk niemand leven.

Wat we vooral dreigen te gaan missen is dat Bart de afgelopen jaren ook acts die de moeite waard waren naar Zeeland heeft, voor een optreden in zijn eigen zaak of elders in Middelburg. Over de optredens van bijvoorbeeld Tiny Vipers en Bowersbirds wordt nog regelmatig gesproken, vorig jaar november was er een verrassingsconcert met de Amerikaanse groep Sleepy Sun en het had niet veel gescheeld of Bart had Patrick Watson naar Middelburg weten te halen.

Hopelijk blijft hij in die richting actief. Zelf houdt hij het er voorlopig op dat hij na medio mei iets 'in de culturele sector' wil gaan doen.

>>> Lees verder...