Mol & Leeuw

Soms vraag je je af of al die culturele-prijstoekenners wel enig besef hebben aan wie ze zo'n prijs verstrekken. Gisteravond ging het in Vlissingen, waar de pas 23-jarige Zeeuwse trompettist Rik Mol de Kunst- en Cultuurprijs van de plaatselijke Lions Club mocht ophalen, in elk geval op alle fronten fout.

Het Arsenaaltheater is toch al geen ideale plek om een jazzvirtuoos te lauweren, maar als de pakweg honderd belangstellenden - niet meer, en veel te keurig gekleed ook - aanvankelijk collectief op de tribune helemaal achter in de zaal gaan zitten, dan krijg je als muzikant toch het gevoel dat het een behoorlijk hopeloze avond gaat worden.

Het had allemaal een hoog Laten-we-die-jongen-die-toch-zo'n-aardig-moppie-kan-toeteren-eens-een-leuk-zakcentje-toestoppen-gehalte. Alsof Mol al niet lang en breed een nationaal en internationaal gewaardeerd muzikant is, die met alle groten speelt en met wie iedereen wil spelen. Zie eens wie hij had meegebracht: zijn grote muziekmentor Ben van der Dungen, bassist Marius Beets, drummer Eric Hoeke en toetsenist Joost Swart. Allemaal eredivisie, linker rijtje.

Mol bleef er vriendelijk onder, nam glimlachend de cheque van 2500 euro in ontvangst. Zijn voorbereide dankwoord bleef achterwege, omdat - zo zei hij - alles al was gezegd. Hij liet vooral zijn trompet spreken. Wel was hij merkbaar ongelukkig met de toespraak van Willem Kniknie, directeur van Muziekpodium Zeeland, die in plaats van een laudatio de laureaat er vooral voor waarschuwde dat hij niet moest denken dat hij er al was. Tsja.