Vlissingen vs. Utrecht

Na tien dagen bivakkeren bij Film by the Sea een dagje uitgeblazen bij... het Nederlands Film Festival in Utrecht. Met twee filmfestivals zo dicht op elkaar, is een vergelijking onvermijdelijk.

Natuurlijk is 'Utrecht' veel groter, wat bezoekerscijfers en aantal films bijvoorbeeld ruim het drievoudige. Maar is het daarmee ook leuker? Wat 'Vlissingen' zo aardig maakt, is dat alles zich op één plek afspeelt, wat het festivalgevoel versterkt. Bij het Nederlands Film Festival (NFF) zijn - net als bij het festival in Rotterdam - de voorstellingen en evenementen verspreid over een groot aantal bioscopen en locaties. Als hart fungeert het tijdelijke paviljoen op de Neude - met een restaurant, de centrale kassa en een theaterzaal - maar het is relatief bescheiden en meer een ontmoetings- dan een verblijfplek.

Het NFF geeft vooral een update van stand van zaken in de Nederlandse film, terwijl je bij Film by the Sea veel meer 'ontdekt', films van de hele wereld die wellicht nooit de Nederlandse bioscopen halen, maar waaronder zich toch regelmatig pareltjes blijken te bevinden. De ware cinefiel wordt, meer dan Utrecht, in Vlissingen uitstekend bediend. Jammer dat het maar tien dagen per jaar is.

>>> Lees verder...

Film by the Sea

De komende anderhalve week staan voor mij helemaal in het teken van de elfde editie van het Vlissingse filmfestival Film by the Sea. Alles - verslagen, recensies, impressies, foto's, video's, tweets - is op de voet te volgen op de speciaal daarvoor ingerichte website.

>>> Lees verder...

Filmfestival met Zeeuws tintje

Gaat Film by the Sea vreemd? Je zou het bijna denken als je nu Breda bezoekt. Leo Hannewijk van het Vlissingse evenement heeft nu ook daar, in verbazingwekkend korte tijd, een festival opgezet. Iets korter weliswaar - vijf in plaats van tien dagen - met zeker niet met minder ambities. Onder de medewerkers zijn ook diverse Film by the Sea-mensen en er zijn meer kleine dwarsverbanden. Zo wordt de nieuwe MustSee-bioscoop in Breda, waar het festival gisteravond werd geopend, bestierd door Peter Serneels, voorheen bedrijfsleider bij CineCity in Vlissingen.

Toch is het International Film Festival Breda echt iets anders. Niet opgezet als nevenvestiging van Vlissingen, maar op verzoek van de gemeente Breda, die er - enthousiast geworden door Film by the Sea - samen met de provincie ook flink wat geld in heeft gestoken. Nadrukkelijk door de overheid gedragen dus. Verder wil het IFFB zich profileren door zich vooral te richten op nieuwe media en beeldcultuur, terwijl FbtS film & literatuur als core business heeft. En de sfeer in Vlissingen blijft toch iets bijzonders.

De opening had een imposant hoogwaardigheidsbekledersgehalte, met onder anderen prins Constantijn, prinses Laurentien, minister Plasterk, een stoet aan staatssecretarissen, representanten van provincie en gemeenten (ook uit Zeeland) en een schier eindeloze reeks Bekende en Minder Bekende Nederlanders. De dresscode 'feestelijk' bleek zeer ruim geïnterpreteerd te zijn en had net zo goed 'alles mag' kunnen luiden. Film by the Sea luidt het festival altijd black tie in en toch heeft het wel wat dat tout Zeeland zich één keer per jaar massaal in smoking en galajurk hijst.

>>> Lees verder...

De Storm op komst

Weinig Nederlandse films kregen al tijdens het maken ervan zoveel aandacht als De Storm. Hoewel het nu nog ruim zeven maanden duurt voordat de film in première gaat, is de teaser/trailer sinds gisteren al te zien:



Dat belooft wat. Groots opgezet, 'episch', dramatische muziek, gefilmd in 'teruggehouden tinten', zoals regisseur Ben Sombogaart (De Tweeling, Bride Flight) het deze week in De Wereld Draait Door omschreef. De verwachtingen zijn inmiddels zo hoog, dat je bijna gaat vrezen dat de film alleen nog maar kan tegenvallen.

De bedoeling is dat De Storm in september de opening van Film by the Sea wordt. In Vlissingen dus. ,,Een heel mooie plek", zei Matthijs van Nieuwkerk. En dat beaamde Sombogaart.

Zie ook: Luctor et Emergo in Vlaamse polder.

>>> Lees verder...

Luctor et Emergo in Vlaamse polder

 
Ontpolderen is helemaal niet zo moeilijk. In België tenminste. Daar zet men zonder al te veel problemen honderd hectare land onder water. Niet voor de natuur, maar voor een filmopname, in dit geval van de De Storm.

Producent Alain de Levita heeft het inmiddels wel gehad met Nederland (en met name met Zeeland), waar wet- en regelgeving en gevoeligheden opnamen ter plekke in de weg blijken te staan. ,,Er is altijd wel een instantie die opstaat en bezwaar maakt."

Trouwens zelden zo'n imposante filmset gezien. Een enorme watervlakte met her en der decordaken die nog net boven het water uitsteken. De stereotiepe beelden van de Ramp zie je ineens werkelijkheid worden. In kleur nog wel.

Over tien maanden moet-ie klaar zijn, om als opening te fungeren voor Film by the Sea. De Storm wordt zonder twijfel een van de belangrijkste Nederlandse films van 2009.

 
 

En hierbij ook een eigen filmpje:

>>> Lees verder...

Film by the Sea

De komende dagen ben ik bij Film by the Sea in Vlissingen te vinden. Zie daarvoor de tijdelijke weblog op de PZC-website.

>>> Lees verder...

Dardenne

Geleidelijk komt steeds meer naar buiten over de komende (jubileum)editie van Film by the Sea. De jury, de openingsfilm (Burn After Reading), de opening van het Film & Literatuurprogramma (Brideshead Revisited) en diverse andere zaken waren al bekend. Gisteren werd ook onthuld dat de gebroeders Dardenne de Lifetime Achievement Award ontvangen.

Een mooie keuze, vind ik. Toen ik een paar jaar geleden verwachtingsvol L'enfant bekeek, was ik eerlijk gezegd wat teleurgesteld. Was dit nu de Gouden Palm-winnaar? Maar inmiddels ben ik hun sobere stijl - muziek ontbreekt bijvoorbeeld steevast - en hun invalshoek (de focus op de zelfkant van de Waalse samenleving) steeds meer gaan waarderen.

Tijdens het festival gaat hun nieuwe film in première: Le Silence de Lorna. Ik was er, bij de voorvertoning, behoorlijk van onder de indruk. Knap scenario, indringend in beeld gebracht en fantastisch geacteerd, met name door Arta Dobroshi in de rol van Lorna.



Vorige week L'enfant nog een keer gezien op de Vlaamse tv. Ineens begreep ik weinig meer van mijn teleurstelling van destijds.

>>> Lees verder...

Ver van familie

Vandaag naar buiten gebracht: de grote Indische film van Marion Bloem, Ver van familie, gaat bij Film by the Sea in Vlissingen in première. Het is de film die Bloem, ook bekend als schrijfster en beeldend kunstenaar, al vele jaren wilde maken, wat nu eindelijk is gelukt doordat stichting Het Gebaar er een substantieel bedrag in wilde investeren.

Het resultaat mocht ik twee weken geleden in Amsterdam alvast zien. Er zit een opvallende dubbelheid in de - met zichtbare toewijding gemaakte - film. Aan de ene kant is het een grootscheeps project: een productie van maar liefst 2,5 uur met tientallen bekende en minder bekende Nederlanders die eraan meewerken. Tegelijkertijd is het ook een 'kleine' film, die niet of nauwelijks geschikt is voor de bioscoop, maar vooral via de filmhuizen zijn weg zal vinden.

Voor mensen met een Indische achtergrond lijkt Ver van familie me bijna verplichte kost. Anderen zullen wat meer moeite hebben om in het verhaal getrokken te worden, maar uiteindelijk wordt het kijken toch beloond. Terence Schreurs, die de rol van Barbie speelt, is een aangename verrassing. Datzelfde geldt voor Anneke Grönloh, in de rol van grootmoeder.

>>> Lees verder...

De onzichtbare regisseur

De grote Zeeuwse festivals naderen weer: op dinsdag 26 augustus begint het Zeeland Nazomerfestival, op vrijdag 12 september Film by the Sea. Het filmfestival bracht vandaag met trots - en terecht - zijn openingsfilm naar buiten: Burn After Reading van de gebroeders Coen, met een ware sterrencast.
Vooruitlopend op het Nazomerfestival vandaag in Rotterdam Karst Woudstra geïnterviewd, die in Zeeland een van de vier locatievoorstellingen zal regisseren: Dodendans van August Strindberg, dat wordt opgevoerd in het Walcherse bunkerlandschap. Woudstra maakt min of meer zijn rentree in Nederland, maar dat is echt eenmalig, verzekert hij, want hij heeft bitter weinig op met het vaderlandse toneel.
Mooi is hoe Woudstra zijn taak opvat: de ideale regisseur is een onzichtbare regisseur:

,,Het moet juist een zichzelf wegcijferende figuur zijn. Het liefst wil je niet zien dat het stuk is geregisseerd. Veel collega’s willen echter juist, coûte que coûte, wel hun handtekening zetten en ontlenen daar ook een soort opwinding aan. Dat ligt zó ver buiten mijn interesse."

Het interview verschijnt vrijdag 22 augustus in de jaarlijkse ZNF-bijlage van de PZC.

>>> Lees verder...