Filmfestival met Zeeuws tintje

Gaat Film by the Sea vreemd? Je zou het bijna denken als je nu Breda bezoekt. Leo Hannewijk van het Vlissingse evenement heeft nu ook daar, in verbazingwekkend korte tijd, een festival opgezet. Iets korter weliswaar - vijf in plaats van tien dagen - met zeker niet met minder ambities. Onder de medewerkers zijn ook diverse Film by the Sea-mensen en er zijn meer kleine dwarsverbanden. Zo wordt de nieuwe MustSee-bioscoop in Breda, waar het festival gisteravond werd geopend, bestierd door Peter Serneels, voorheen bedrijfsleider bij CineCity in Vlissingen.

Toch is het International Film Festival Breda echt iets anders. Niet opgezet als nevenvestiging van Vlissingen, maar op verzoek van de gemeente Breda, die er - enthousiast geworden door Film by the Sea - samen met de provincie ook flink wat geld in heeft gestoken. Nadrukkelijk door de overheid gedragen dus. Verder wil het IFFB zich profileren door zich vooral te richten op nieuwe media en beeldcultuur, terwijl FbtS film & literatuur als core business heeft. En de sfeer in Vlissingen blijft toch iets bijzonders.

De opening had een imposant hoogwaardigheidsbekledersgehalte, met onder anderen prins Constantijn, prinses Laurentien, minister Plasterk, een stoet aan staatssecretarissen, representanten van provincie en gemeenten (ook uit Zeeland) en een schier eindeloze reeks Bekende en Minder Bekende Nederlanders. De dresscode 'feestelijk' bleek zeer ruim geïnterpreteerd te zijn en had net zo goed 'alles mag' kunnen luiden. Film by the Sea luidt het festival altijd black tie in en toch heeft het wel wat dat tout Zeeland zich één keer per jaar massaal in smoking en galajurk hijst.

>>> Lees verder...

Oorlogswinter

Zag vanavond in - de behoorlijk opgefriste Vlissingse bioscoop - CineCity de voorpremière van Oorlogswinter, de film naar het boek van Jan Terlouw.

En ja, deze is, zeker voor Nederlandse begrippen, zeer de moeite waard. Bijna van Zwartboek-achtige allure. Spannend, goed geacteerd (de jonge hoofdrolspeler Martijn Lakemeier is, wat dan heet, een ontdekking) en indringend gefilmd. Enige echte minpunt is de volstrekt onnodig bombastische muziek in het laatste deel van de film.

Het Zeeuwse publiek toonde zich overigens weer van zijn minder aangename kant. Vooraf was keurig gemeld dat regisseur Martin Koolhoven na afloop aanwezig zou zijn en er een interview zou plaatsvinden. Het vriendelijke verzoek was dan ook te blijven zitten.

De aftiteling was nog niet begonnen of menigeen schoot in zijn jas en spoedde zich richting uitgang. Binnen de kortste keren was pakweg de helft van de zaal verdwenen, alsof men juist elk contact met Koolhoven - die voor pakweg een kwartiertje vanuit godweetwaar in het land naar Vlissingen moest reizen - wilde voorkómen. Het getuigde in elk geval van weinig respect.


Leo Hannewijk (links) en Martin Koolhoven

De nabespreking onder leiding van de eerder deze week gelauwerde Leo Hannewijk werd uiteindelijk, omdat de regisseur op zich liet wachten, verplaatst naar het CineCafé. Het gesprek leverde een paar aardige anekdotes op, onder meer over de kunst om een ijzige winter te simuleren, over de zoektocht naar de hoofdrolspeler en over het werken met dode paardenbenen in Litouwen

Koolhoven vertelde ook, hoewel er nog niets concreet is, over ideeën voor nieuwe projecten. Hij noemde drie 'dingen waarover ik aan het nadenken ben':
- Een film over Raymond Westerling
- Een film over de Nederlandse onderwereld ('een soort gangsterfilm')
- Verfilming van het boek Vals beeld van Elvin Post, over een kunstroof in Boston ('Als ik dat zou doen, dan wordt het mijn eerste echte Engelstalige film').

Ik zou zeggen: optie 3.

>>> Lees verder...