Klomppop: goed bezig

Klomppop onthulde vandaag de eerste vijf namen voor het festival van dit jaar. Een mooi rijtje, met als voornaamste act Moke, recent nog te zien in 't Beest in Goes. Met het strikken van Caro Emerald en Go Back To The Zoo laat de organisatie blijken dat ze goed inspeelt op wat sterk in opkomst is en wat in de periode tot mei alleen maar aan populariteit zal winnen.

Vooral Caro Emerald is zich als een publiekstrekker aan het ontwikkelen. Haar nostalgische klinkende mengeling van stijlen zoals jazz en mambo is voor menigeen behoorlijk onweerstaanbaar. Dat gold zeker voor het nummer Back It Up, maar ook de huidige single A Night Like This staat niet voor niets hoog in de hitlijsten.

Go Back To The Zoo is misschien nog wat minder bekend, maar wordt wel gezien als een van de Nederlandse acts die het dit jaar gaan maken. Een album komt eraan. De single Electric is een mooie voorbode:

Verder heeft Klomppop Circle J als afsluiter aangekondigd en bovendien de komst van Saint Jude, een wat mysterieuze Britse band, die best lekkere muziek maakt en al eens heeft samengespeeld met Ron Wood, dus dat lijkt wel goed te zitten.

Wat opvalt is dat het relatief kleine Klomppop wat programmering betreft zeker niet hoeft onder te doen voor het Bevrijdingsfestival, dat de laatste jaren toch behoorlijk is gedevalueerd en het ook dit jaar zonder een echt grote publiekstrekker moet stellen. Krimpende budgetten en hogere vraagprijzen van de artiesten worden in Vlissingen steevast als verklaringen genoemd, maar daar lijkt men in Ovezande in elk geval wat minder last van te hebben. Maar ook bijvoorbeeld Graauwrock, op dezelfde dag als Klomppop (13 mei, Hemelvaartsdag), slaagt erin een grote naam als Clouseau te strikken.

>>> Lees verder...

Moke in Goes: smeltende scepsis

Moke signeert na afloop van het optreden in Goes (meer foto's)

Voorafgaand aan het slotnummer bedankte, Moke-gitarist Phil Tilli het publiek. Hij noemde Goes 'het best bewaarde geheim van Nederland', prees de plaatselijke culinaire kwaliteiten, omschreef Zeeuwen als 'een mooi volk' en sloot af met de woorden: 'Moke houdt van Zeeland'.

De vraag is: houdt Zeeland ook van Moke? Aan de publieke belangstelling af te meten wel. Podium 't Beest in Goes was gisteravond, zoals dat heet, stijf uitverkocht. De zaal bleek zo overvol, dat je je zelfs afvroeg of de brandweernormen niet in het gedrang kwamen. Moke is dus populair, ook in Zeeland, ondanks de wat lauwe reactie op het onlangs verschenen album The Long And Dangerous Sea, na het sterke debuut Shorland (2007).

Toch reageerde het Goese publiek aanvankelijk wat afwachtend. Ik betrapte mezelf ook op enige scepsis. Bij Moke moet je blijkbaar iets overwinnen. Misschien komt het door de hele uitstraling van de band: de kleding, de bestudeerd-nonchalante coiffures, die malle Grolsch-reclame, de cool bedoelde blikken, de spots die bewust veelal van achteren op de groep schijnen waardoor de bandleden overkomen als duistere gestalten met halo's rond de hoofden. Moke oogt meer als een zorgvuldig bedachte act, een concept, dan als een organisch gegroeide band.

Toch moet die lichte weerstand het uiteindelijk afleggen tegen de muzikale kwaliteit. Moke is toch, eerst en vooral, een uitstekende band, die weet hoe je een goede show moet neerzetten, met de epische songs The Long Way en Lament als hoogtepunten. De zinderende uitvoering van Here Comes The Summer deed bij mij het laatste restje scepsis wegsmelten. Inderdaad, een 'oud' nummer, want het nieuwe werk overtuigt toch nog net wat minder. De assocatie met Echo & The Bunnymen is soms wel erg nadrukkelijk.

Na afloop nam het vijftal alle tijd om te signeren en fans te woord te staan. Geen pose, maar normale, vriendelijke jongens, blij met de aandacht en content met een geslaagd optreden. Net zoals dat dankwoordje van Phil Tilli - hoewel mogelijk bij elk optreden in diverse varianten herhaald - toch opvallend gemeend klonk.

>>> Lees verder...