The Mad Trist & Team William

Een jaar geleden trad De Staat op in De Piek in Vlissingen. Dat was aan de vooravond van de hype die rond de band losbarstte, met optredens op grote festivals zoals Pinkpop. Volgens menige kenner kan hetzelfde gebeuren met The Mad Trist, dat gisteravond op het Vlissingse podium was te zien.

De vergelijking ligt ook de voor de hand. Beide bands bewegen zich in dezelfde naar de stonerrock zwemende muzikale hoek, waarbij met name Queens Of The Stone Age tot vervelens toe als referentiepunt wordt aangehaald. Bovendien produceerde De Staat-frontman Torre Florim Pay the piper, het vorige maand verschenen debuutalbum van The Mad Trist.

De roem was het Maastrichtse kwartet in Vlissingen slechts in beperkte mate vooruitgesneld, want De Piek - toch bescheiden in omvang - liep maar halfvol. De hoge verwachtingen bleken ook enigszins te moeten worden getemperd. De band speelde op zich een strakke set, stevig ingezet met My mouth a whistle en vol verrassende wendingen. Maar hoe inventief ook, een echte klik met de zaal wilde maar niet ontstaan. Daarvoor is het materiaal misschien nog te onbekend.

Bovendien kondigde zanger/gitarist Arthur von Berg al na 35 minuten het laatste nummer aan. Dat was weliswaar het fraaie en breed uitgesponnen Won’t that look good on you, maar het bleef een (te) kort concert.

Wat The Mad Trist ook niet in de kaart speelde - wat dat betreft waren er wel overeenkomsten met het concert van El Pino & The Volunteers, twee weken geleden - was het heerlijke voorprogramma. Team William, in het eigen Vlaanderen al populair, nam met haar pakkende nummers en meer dan plezante optreden binnen de kortste keren het publiek voor zich in. Niet in de laatste plaats dankzij de strapatsen van toetsenist Arne Sunaert.

>>> Lees verder...

Moss overvleugelt Lily Allen

Bij de 'gangconcerten' in het ochtendradioprogramma van Giel Beelen gebeuren regelmatig mooie dingen. Artiesten die - het is nog vroeg - wat ingetogen, akoestische versies van hun nummers brengen. En vaak ook verrassende covers, wat meestal het leukste is.

Danny Vera verraste drie weken geleden met zijn versie van Rihanna's Russian Roulette. Maar wat Moss vanochtend deed met Lily Allens 22 sloeg wat mij betreft alles. De band van de Zeeuwse frontman Marien Dorleijn ging all the way en transformeerde het huppelhitje in een onweerstaanbaar, dampend en galmend rocknummer. Lily, eat your heart out. 

Nóg een bewijs, na dat memorabele optreden in Middelburg, dat Moss van uitzonderlijke klasse is.

>>> Lees verder...

Klomppop: goed bezig

Klomppop onthulde vandaag de eerste vijf namen voor het festival van dit jaar. Een mooi rijtje, met als voornaamste act Moke, recent nog te zien in 't Beest in Goes. Met het strikken van Caro Emerald en Go Back To The Zoo laat de organisatie blijken dat ze goed inspeelt op wat sterk in opkomst is en wat in de periode tot mei alleen maar aan populariteit zal winnen.

Vooral Caro Emerald is zich als een publiekstrekker aan het ontwikkelen. Haar nostalgische klinkende mengeling van stijlen zoals jazz en mambo is voor menigeen behoorlijk onweerstaanbaar. Dat gold zeker voor het nummer Back It Up, maar ook de huidige single A Night Like This staat niet voor niets hoog in de hitlijsten.

Go Back To The Zoo is misschien nog wat minder bekend, maar wordt wel gezien als een van de Nederlandse acts die het dit jaar gaan maken. Een album komt eraan. De single Electric is een mooie voorbode:

Verder heeft Klomppop Circle J als afsluiter aangekondigd en bovendien de komst van Saint Jude, een wat mysterieuze Britse band, die best lekkere muziek maakt en al eens heeft samengespeeld met Ron Wood, dus dat lijkt wel goed te zitten.

Wat opvalt is dat het relatief kleine Klomppop wat programmering betreft zeker niet hoeft onder te doen voor het Bevrijdingsfestival, dat de laatste jaren toch behoorlijk is gedevalueerd en het ook dit jaar zonder een echt grote publiekstrekker moet stellen. Krimpende budgetten en hogere vraagprijzen van de artiesten worden in Vlissingen steevast als verklaringen genoemd, maar daar lijkt men in Ovezande in elk geval wat minder last van te hebben. Maar ook bijvoorbeeld Graauwrock, op dezelfde dag als Klomppop (13 mei, Hemelvaartsdag), slaagt erin een grote naam als Clouseau te strikken.

>>> Lees verder...

Russische roulette van Danny Vera

's Avonds speel je in een verpleeghuis in Zierikzee, de volgende dag ben je in alle vroegte te gast in het ochtendprogramma van Giel Beelen op 3FM. Danny Vera draait er zijn hand voor niet om. Hij wil, waar dan ook, laten horen wat hij kan en zijn jongste album Pink Flamingo onder de aandacht brengen.

En dat lukt hem aardig. Vooral door zijn wekelijkse verschijning in het tv-programma Voetbal International en het nummer Heading For The City, dat veelvuldig te horen is onder de tv-commercial van Royal Club, groeit zijn landelijke bekendheid gestaag.

Dat nummer speelde hij vanochtend uiteraard bij Giel Beelen, maar ook een verrassende cover van Rihanna's Russian Roulette. Misschien wat sentimenteel, zeker op de vroege morgen, maar toch heel bijzonder. Mooi trompetje ook:

Er zit overigens weer een groot optreden van Danny in Zeeland aan te komen. Op 5 mei speelt hij op het Bevrijdingsfestival in Vlissingen.

>>> Lees verder...

John Mayer op Brouwersdam?

Binnen een paar weken moet de line-up van de vijfde editie van Concert at Sea duidelijk worden. Eén act staat al vast: mede-initiatiefnemer Bløf, dat opnieuw op zijn eigen festival zal optreden. De rest is nog speculeren, maar ook dat is een aardige bezigheid.

Een grote publiekstrekker, zoals vorig jaar Marco Borsato (video), is opnieuw noodzakelijk om tienduizenden mensen eind juni naar de Brouwersdam te lokken. Binnen Nederland blijven eigenlijk nog maar twee namen over die daarvoor in aanmerking komen en die nog niet eerder op het festival waren te zien: Anouk en Guus Meeuwis. Ook de publiekspoll op Hyves wijst dat uit. De kans dat Meeuwis ja zegt lijkt me groter dan bij Anouk.

Acda & De Munnik zie ook nog wel eens komen en volgens mij maakt Waylon eveneens een goede kans, evenals Alain Clark. Andere mogelijke kandidaten, al doordenkend: Kane, Wouter Hamel, Marike Jager, Moss (persoonlijke tip), J.B. Meijers, Moke, Sabrina Starke. Verder is het heel goed denkbaar dat, uit Zeeland, Patrick Le Duc te zien zal zijn. Paskal Jakobsen en Peter Slager van Bløf hebben zich niet voor niets achter hem geschaard en geholpen bij zijn debuutplaat, die binnenkort verschijnt.

Hopelijk niet dit jaar: VanVelzen, Racoon en Ilse DeLange. Allemaal niets mis mee, maar ze stonden al herhaaldelijk op Concert at Sea en een derde keer in vijf jaar is wel erg veel van het goede.

De organisatie van het festival is ook weer op zoek naar een internationale artiest. De Hyves-poll geeft al aan in welke richting wordt gekeken. Maria Mena was vorig jaar een gouden greep en is nu wéér populair. John Mayer scoort vooralsnog het hoogst en dat zou een mooie naam zijn. Bovendien hebben de mannen van Bløf hem vorige week waarschijnlijk ontmoet bij De Wereld Draait Door. Wellicht dat daar wat stekken zijn gestoken.

Verrassende namen op het keuzelijstje: Joe Jackson, Pink, Madness, UN40, Fun Lovin' Crimimals. Ik zie ze nog niet zo snel naar de Brouwersdam komen, maar wie weet...

Concert at Sea heeft zich aangesloten bij de campagne Weet waar je koopt en waarschuwt dus nadrukkelijk voor handelaren die tickets tegen woekerprijzen verkopen. Bij Ticket For Sale kost een dagkaart bijvoorbeeld 65 euro, terwijl het festival zelf 30 euro rekent (weekendkaart 50 euro). En dat terwijl het evenement voorlopig nog niet is uitverkocht.

Update 22 januari 2010: Komst K's Choice bevestigd.

>>> Lees verder...

According To You (2003-2010)

Het nieuwe jaar begint enigszins in mineur, met het aangekondigde muzikale verscheiden van According To You. En laat dat nou net een van de leukste, energiekste en talentrijkste Zeeuwse bands van de laatste jaren zijn. Deels onder de vleugels van Destine, zelf in 2009 enorm doorgebroken, leek er juist iets moois ontstaan.

Reden voor het uiteenvallen is, zoals zo vaak bij jonge bands uit de provincie, dat de vijf inmiddels zijn uitgewaaierd over het land en weinig gelegenheid hebben om samen muziek te maken. ,,We zijn allemaal druk bezig met nieuwe banen, stages en het afronden van studies. Dat we overal ergens anders wonen heeft ons ook niet bepaald geholpen."

Dat is jammer. Maar er volgt nog een afscheidsoptreden, op 27 maart in De Piek in Vlissingen, als special guest van Destine. En bij wijze van testament is de laatste single Fireproof nu op de website te beluisteren én te downloaden.

According To You was afgelopen seizoen een van de vierde deelnemers van het popcoachingsproject Popaanzee. Toch enigszins wrang dat een band uiteenvalt nadat er een jaar lang zoveel in is geïnvesteerd. Datzelfde gebeurde overigens een jaar eerder al met Sense Forward. Die groep gaf in oktober 2008 haar laatste optreden in combinatie met... According To You.

>>> Lees verder...

De beste albums van 2009

Aangezien iedere muziekliefhebber tegenwoordig in december met zijn jaartoptien komt, wil ik - net als vorig jaar - niet achterblijven. Daarom hier mijn lijstje met de beste albums van 2009. Opnieuw met een heel groot voorbehoud, want ik loop vaak een paar maanden achter, vooral als het om platen uit de independent-hoek gaat. Ik moet bijvoorbeeld nog The XX, Grizzly Bear, Animal Collective, The Horrors en The Low Anthem horen, om maar wat albums te noemen die nu veelvoudig opduiken in de eindejaarslijstjes van - al dan niet zelfbenoemde - kenners.

Wat opvalt is het grote aantal excellente Nederlandse platen dat dit jaar verscheen. Ook in mijn lijst staan er een paar  (Moss, De Staat - Kyteman viel net buiten mijn toptien). En dan ken ik die van onder anderen Anne Soldaat, Johan en Coparck nog niet. De Zeeuwse inbreng was in 2009 ook niet verkeerd. Moss en Nuff Said - allebei geworteld in Zeeland - leverden fantastische albums af, maar ook die van Danny Vera (Pink Flamingo) en Bløf (April) waren allerminst verkeerd.

De lijst:

1. Muse - The Resistance
Muse overtreft zichzelf, ook in bombast, maar doet dat zo ongelooflijk meeslepend, dat ik er als een blok voor ben gevallen. Om met Eric Corton te spreken: ,,Het is kitsch, maar wel fantastische kitsch."

2. Moss - Never Be Scared/Don't Be A Hero
Marien Dorleijn en de zijnen overtuigden in één klap de vaderlandse muziekpers en vervolgens de rest van Nederland. Zie eerdere post.

3. Arctic Monkeys - Humbug
De opwinding van de eerste twee albums is wat geluwd. De schoonheid van Humbug, de derde van de Artic Monkeys, ontvouwt zich pas geleidelijk, maar slaat uiteindelijk onverbiddelijk toe. Alleen al de single, Crying Lightning, is goed voor (weer) een hoge notering in deze lijst.

4. Editors - In This Light On This Evening
De band van Tom Smith verdient de prijs voor de grootste muzikale ommezwaai van 2009: van gitaar naar synthesizer. Riskant, maar het pakte heel goed uit, wat mij betreft. En live zelfs nog beter. Papillon is wat mij betreft de song van het jaar.

5. Nuff Said - Supernatural
Tjonge, wat zijn die Zeeuwen toch goed. Op het podium én op de plaat. Zie mijn eerdere bespreking.

6. White Lies - To Lose My Life
Je houdt van ze of je verguist ze. Mij had het trio wel te pakken dit jaar, zeker na hun optreden in de tent van Pinkpop. Ik vrees een beetje dat het bij deze ene plaat blijft, maar het was in elk geval erg leuk zolang het duurde.

7. Wilco - Wilco
Heb wat moeten wennen aan deze band, maar niet zonder resultaat. Hun jongste plaat kon me ook weer zeer bekoren. Helaas nog altijd niet live gezien.

8. De Staat - Wait For Evolution
Ineens waren ze er, voor mijn gevoel, met die pakkende single The Fantastic Journey Of The Underground Man. De rest van het album bleek van een net zo hoog niveau. En op Pinkpop waren ze erg overtuigend.

9. Depeche Mode - Sounds Of The Universe
Als onvoorwaardelijke fan van (bijna) het eerste uur is het vooral geweldig dat de band nog steeds platen maakt. En die laten zich niet meer objectief beoordelen. SOTU is, dat hoor ik dan wel, zeker niet hun beste, maar allerminst Depeche Mode-onwaardig. En live zijn ze nog altijd ijzersterk.

10. Franz Ferdinand - Tonight
Dat debuut uit 2004 zullen ze wel niet meer overtreffen, maar Tonight is wat mij betreft een zeer verdienstelijke FF-plaat. Draai bijvoorbeeld Ulysses of No You Girls en je bent al snel verkocht.

>>> Lees verder...

Bettie Serveert stevige kost

Bestaan ze nog, vroegen sommigen zich misschien af. Wie Bettie Serveert gisteravond zag optreden, in De Spot in Middelburg, is geneigd te antwoorden: meer dan ooit. De band speelde ouderwets hard, maar vooral gedreven.

Bettie Serveert gaf een voorproefje van het komende album Pharmacy of Love, dat over vier weken uitkomt (check alvast de single Deny All). Na een ingetogen periode - met een theatertour, de semi-akoestische cd Bare Stripped Naked (2006) en onder meer een bijzonder optreden op het Zeeland Nazomerfestival in dat jaar - komt de band nu met het 'hardste album dat we ooit hebben gemaakt', zoals gitarist Peter Visser al heeft geroepen.

Dat lijken geen loze woorden, want het Zeeuwse publiek kreeg gisteren nauwelijks de tijd om op adem te komen. Alleen met de Moss-cover Previously Unreleased (luister naar het origineel), door Bettie Serveert Mossie gedoopt, haalde de band de voet enigszins van het gaspedaal. Voor de rest was het volle kracht vooruit, voortgestuwd door de woeste (tijdelijke?) drummer Joppe Molenaar, bekend van Voicst.

Pharmacy of Love kwam, na het inleidende Don't Touch That Dial, vrijwel integraal voorbij, afgewisseld met enkele oudere nummers zoals Wide Eyed Fools. Het klonk op z'n minst veelbelovend, dusdanig zelfs dat het associaties opriep met de plaat waar het allemaal mee begon: het succesvolle debuutalbum en meesterwerkje Palomine (1992). De twee nummers die van dat album werden gespeeld (Tom Boy en afsluiter Kid's Allright) pasten dan ook naadloos in de set.

Meer eigen foto's van het concert staan op de Flickr-pagina van dit blog.

Twitteraars ter plekke:

• @andrejoosse: Bohemes en Bettie Serveert waren top!
• @RJobse: Bettie Serveert was goeddd! En maar 2 oude hits, who cares.
• @RJobse: Gitarist Bettie Serveert schopte kont gisteravond. En pedalen.
• @Spotmiddelburg: geslaagde avond met Bettie Serveert, goeie harde show
• @3voor12zeeland: Bettie Serveert lost belofte in

>>> Lees verder...

Eén avond, drie bands

Een volle avond, gisteren in het Arsenaaltheater in Vlissingen, met drie Zeeuwse acts achter elkaar: Tuxedo Bandido, Patrick Le Duc en De Hobbyisten. Dat maakt een vergelijking tussen de drie - die ik allemaal al vaker zag optreden - onvermijdelijk.

Tuxedo Bandido was de eerste in de rij. Een jaar geleden maakte het trio eindelijk zijn podiumdebuut in De Piek: niet onverdienstelijk, al is het lastig de complexe studionummers naar het podium te vertalen. Nog altijd maakt de band er aan fraaie act van met veel oog voor details (bekijk bijvoorbeeld eens de bankbiljetten die worden rondgestrooid), maar het ontbreken van een echte drummer en de stukken op 'tape' tussendoor maken het tegelijk helaas ook weer wat statisch.

Patrick Le Duc maakte bij zijn live-debuut onlangs in De Spot een veelbelovende indruk. Het materiaal van zijn komende eerste album, Square Moods, klinkt ook op het tweede gehoor uitstekend. Muzikaal gezien zit het dan ook wel goed. Als podiumact - zeker tegenwoordig minstens zo belangrijk - is het vooralsnog minder overtuigend. Het vlamt niet altijd, er is nog te weinig contact met het publiek, de band oogt nog onvoldoende als een collectief. Het is, hopelijk, ook een kwestie van ervaring opdoen.

Het verschil met de slotact, De Hobbyisten, was groot. Toegegeven, de bezoekers waren vooral van hen gekomen, maar de energie en het plezier waarmee de vijf (en als gast Donald Joosse op trompet) op het podium stonden, maakten er vanaf het begin een feest van. Waar het publiek bij Tuxedo Bandido en Patrick Le Duc vooral achter in de zaal bleef hangen, haalde Hobbyisten-frontman Keegan ze met een paar woorden collectief naar voren. Hoe eenvoudig. En hoe effectief.

De Hobbyisten zag onlangs twee bandleden vertrekken. Hun opvolgers, bassist Michelo Celestijn en het Goese gitaartalent Rob Commandeur, werden gisteren gepresenteerd. Zij bleken, met hun spel en enthousiaste uitstraling, uitstekende vervangers te zijn. De band lijkt, ook gezien (gehoord) het deels nieuwe materiaal, klaar voor een volgende stap omhoog.

In de toegift ging de House of Pain-klassieker Jump Around op herhaling:

>>> Lees verder...

Instant-klassiekers van Moss

De releasyparty van het nieuwe album van Moss in De Melkweg was gisteren dankzij een livestream ook van afstand te volgen. Mijn indruk: live is Moss zeker zo goed als op de plaat.
En dat wil wat zeggen, want Never Be Scared/Don't Be A Hero, de tweede cd van Moss na The Long Way Back (2007), brengt heel wat teweeg: juichende recensies, een ware buzz onder muziekliefhebbers. Dat is een mooie erkenning voor de Zeeuwse frontman Marien Dorleijn, die al sinds eind jaren negentig blijk geeft van bijzondere muzikale kwaliteiten, eerst onder de naam Nimbus (winnaar Zeeuwse Belofte 1999) en sinds 2003 als Moss.

The Long Way Back was al een mooi debuut. Fraaie, meerstemmige nummers, met echo's uit de verre pophistorie, met vooral Beatles als onmiskenbaar referentiepunt. Never Be Scared... is echter een grote stap voorwaarts. Moss, Dorleijn vooral, klinkt veel onbeschroomder. De bijna fluisterzang en de singer-songwriteraanpak van enkele jaren geleden hebben plaats gemaakt voor voluit zingen en een duidelijk bandgeluid. Er zijn meer eigentijdse invloeden herkenbaar. De associatie met Fleet Foxes is bijvoorbeeld bijna onontkoombaar, maar ook bands zoals Animal Collective en Grizzly Bear hebben hun sporen nagelaten.

Maar vooral is Never Be Scared... een heerlijke, uiterst sfeerrijke (hallucinerend bijna) plaat. De eerste single I Like The Chemistry is al veelzeggend: tijdloze melodie, uitgebalanceerde samenzang, bijna een instant-klassieker. Het album staat er vol mee. Luister bijvoorbeeld eens naar The Comfort of I Apologise (Dear Simon). Of naar Silent Hill, dat gisteravond in een versie van acht minuten de climax van het optreden vormde.

Moss zal ongetwijfeld terugkeren in veel eindejaarslijstjes van veel popvolgers. In elk geval in die van mij.

Moss treedt op 9 januari op in De Spot in Middelburg.

>>> Lees verder...

Patrick Le Duc overtuigt

Zijn debuutalbum is nog in de maak - begin 2010 moet Square Moods uitkomen - maar de Goese singer-songwriter Patrick Le Duc weet nu al naam te maken.

Zijn debuutoptreden gisteravond in De Spot in Middelburg was dan ook drukbezocht, met veel bekenden uit de Zeeuwse popwereld. Toch is het ook weer niet zo verwonderlijk, als je weet dat Paskal Jakobsen en Peter Slager van Bløf, onder de indruk van diens nummers, zich achter hem hebben geschaard en hem helpen bij het opnemen van de plaat. Bovendien heeft Le Duc inmiddels een respectabele band geformeerd, met onder anderen de Vlissingse gitarist Angelo de Rijke, die na zijn congé bij Anouk ook bij Christiaan Hof aan de slag is gegaan.

Het podiumdebuut van Le Duc was dus iets om naar uit te kijken. Le Duc, die eerder als frontman van Sonarphonic opviel door zijn krachtige stem, maakte de verwachtingen behoorlijk waar. Zijn nummers zijn vaak sterk en gevarieerd, met een duidelijke eigen stijl, hoewel de veelheid aan invloeden onmiskenbaar is. Angelo de Rijke is duidelijk op zijn plek in de band, al zou je als luisteraar soms willen dat hij zich af en toe wat meer mag uitleven.

Le Duc, die het optreden solo begon met Sweet Things, speelde twaalf songs: de Radiohead-cover High And Dry en elf eigen nummers. Die beloven veel voor Square Moods.

>>> Lees verder...

Een naam om te onthouden

Dit is iemand om de komende tijd in de gaten te houden: Patrick Le Duc. Singer-songwriter uit Goes, voorheen bekend van de band Sonarphonic, maar tegenwoordig solo aan de slag.

Hoewel, solo? Onder anderen Paskal Jakobsen en Peter Slager van Bløf werken mee aan zijn album Square Moods, dat volgend jaar moet uitkomen. Martijn Bosman drumt op de plaat. Daarnaast heeft Le Duc onlangs al een live-band gevormd, die bestaat uit gitarist Angelo de Rijke (sinds kort ex-Anouk, nu ook actief bij Christiaan Hof), drummer Edwin van der Burgt en bassist Kai Liebrand.

Dat zijn namen die verwachtingen scheppen. De vorderingen van het album zijn onder meer te volgen via de Hyves-pagina van Patrick le Duc en via zijn Twitter-kanaal. Een oordeel is nog onmogelijk te geven, maar als muzikale invloeden wijst hij zelf onder anderen Gemma Hayes, Lenny Kravitz, Paul Weller, Chris Cornell, Tim Christensen, Counting Crows en Tom Waits aan. En daar kun je mee thuiskomen.



Paskal Jakobsen en Peter Slager zijn overigens niet de enige Bløf-leden die momenteel samenwerken met anderen. Toetsenist Bas Kennis droeg bijvoorbeeld bij aan het cd-tweeluik van VanVelzen en produceerde Welcome The Sun van Stevie Ann.

Vooral Jakobsen manifesteert zich ook steeds meer solo. Op Twitter, in diverse interviews - die voorheen standaard door ten minste twee bandleden samen werden gedaan - maar ook door prachtige akoestische achtertuinversies van Bløf-nummers op YouTube te zetten, zoals deze en deze. Warm aanbevolen.

>>> Lees verder...

De lente van Bløf

(foto: Hans Peter van Velthoven)

Vandaag verschenen: het album April van Bløf. Hier mijn recensie, zoals die vandaag ook in de PZC stond:

Met de single Vandaag lijkt Bløf terug te gaan naar haar oorsprong, naar het tijdperk van vóór het wereldmuzikale album Umoja (2006) en het verstild melancholische Oktober (2008). Een pakkend, stevig nummer dat klinkt - en dat is een verdienste - alsof het er altijd al is geweest. Toch is het een wat verwarrende voorbode van het album April. Daarop geen beukende drums, geen elektrische gitaren, want is het net als Oktober een ingetogen, akoestische plaat.

Voor wie de wordingsgeschiedenis kent, is dat geen echte verrassing. Begin 2008 nam de band in het Pickering House in de buurt van Dublin zo'n dertig nieuwe nummers op, live en zonder 'overdubs'. Later werd besloten die als tweeluik uit te brengen, waarbij de 'donkere' nummers hun plek vonden op Oktober en de rest nu op April. Dat album ligt dan ook in het verlengde van zijn voorganger. De toon is optimistischer - minder mineur, meer majeur - maar het geluid is niet wezenlijk anders.

April bevestigt welke bijzondere prestatie in Ierland is geleverd. Het tweeluik kent ondanks zijn omvang eigenlijk geen zwakke momenten, klinkt voorbeeldig en het in één keer kunnen opnemen van de vaak complexe nummers, met strijkers zelfs, is een proeve van vakmanschap.

De meeste tracks van het album, waarop enkele malen direct of indirect naar Zeeland wordt verwezen, waren al te horen tijdens de deze week afgeronde theatertournee, met als hoogtepunten onder meer Overgave en het kleine Gelukkig. Tot de verrassingen behoren onder meer de mooie opener Aan Iedereen Die Wacht en vooral Wapenbroeders, waarvan de tekst werd gemaakt door Peter Slagers broer Ronald. De gitaarbasis in dat nummer doet trouwens veel denken aan Hemingway. Een andere verrassing is dat wie de cd in de computer stopt, via de Pickering Player onder meer een compleet live-album kan downloaden: XXS 2. Het vervolg op XXS, de digitale bonus bij Umoja.

De single Vandaag, geschreven bij het afscheid van manager Frank van der Meijden, komt niet uit de Pickering-sessies en is als extraatje aan April toegevoegd. Het kan wel eens de verbindende schakel blijken te zijn met de ruigere plaat die eind 2010 moet verschijnen.

Vandaag in De Wereld Draait Door (02/04/2009):



Primeur Wapenbroeders (over 'de blauwe Zeeuwse klei') bij Giel Beelen (02/04/2009):

>>> Lees verder...

Hoog niveau op Scheldepop

De eerste voorronde van Scheldepop, een maand geleden, was al van een verheugend niveau. Dat werd zaterdag tijdens de tweede voorronde, in skihal Snowbase in Terneuzen, nog eens overtroffen. Ruimschoots zelfs.

Alle acht geselecteerde bands hadden, wat mij betreft, een plaats op het festival verdiend. De vier gelukkigen waren: Excused (die aan het begin van de avond nog vrijwel zonder publiek speelde, maar deed alsof de zaal bomvol was), Francis Levoy (uit Terneuzen zelf), Groover en A New Dawn.

Die keuze was even verdedig- als aanvechtbaar. Want geen van de vier bands misstaat op Scheldepop, maar tegelijk is het jammer dat bijvoorbeeld het hiphopkwartet Dikke Vandalen het net niet redde, terwijl de vier een zeer energiek en overtuigend optreden gaven, inclusief een freestyle op basis van door het publiek aangereikte trefwoorden (iets met Zeeuwse bolussen).

En wat te denken van Kayleigh, singer-songwriter van Amerikaanse origine, die duidelijk een groot talent is, maar helaas toch niet goed genoeg werd bevonden voor Scheldepop. Het zou me niets verbazen als we binnenkort nog - via andere wegen dan - meer van haar gaan horen.



Zie hier voor beelden van achtereenvolgens Excused en het evenmin misselijke ENGO.

>>> Lees verder...

Bløf: op het verkeerde been?

Wie Vandaag, de nieuwe single van Bløf, hoort is toch even verrast. Zeker, het is onmiskenbaar de Zeeuwse band - vintage Bløf, zoals bassist/tekstschrijver Peter Slager het nummer zelf noemt - maar veel steviger dan je als voorbode van het komende album April zou verwachten.

April is, zoals inmiddels algemeen bekend, het tweede deel van het tweeluik dat het samen met Oktober vormt. Een akoestisch dubbelalbum, opgenomen in Ierland tijdens wat de Pickering-sessies zijn gaan heten. Het eerste deel was tamelijk donker, April wordt luchtiger van toon. ,,Op dit album zetten we koers naar de toekomst. Het is een plaat vol geloof, hoop en liefde", heeft de band aangekondigd. Maar niettemin: nog steeds akoestisch, en elk nummer in één take opgenomen.

Het redelijk stevige Vandaag, dat ook al in de huidige theatertournee wordt gespeeld, komt duidelijk niet uit die reeks. De eerste reacties van fans op de single zijn vooral opgetogen, als een soort bevrijding na het 'zware' Oktober.

Toch lijkt het erop dat ze enigszins op het verkeerde been worden gezet, want het nummer is - waarschijnlijk - niet representatief voor April. Vandaag is ontstaan ter gelegenheid van het vertrek van manager Frank van der Meijden en zou wat stijl betreft eerder op de toekomstige rockplaat (streefdatum: najaar 2010) passen, maar de band vond het 'een beetje gek' om het nummer pas twee jaar na dato uit te brengen. Daarom is het een bonustrack op April geworden. En de single dus.

Ondertussen groeit wel de nieuwsgierigheid naar het album. Op 3 april komt het uit.

>>> Lees verder...

Eerste voorronde Scheldepop

De eerste voorronde van Scheldepop, gisteravond in skihal Snowbase in Terneuzen, was van een hoog niveau. Dat mocht ook wel worden verwacht, want de kandidaten waren geselecteerd uit maar liefst 120 bands - vanuit het hele land - die wilden meedingen naar een plek op het Zeeuwse festival. Daarvan zijn er zestien gekozen. Die strijden nu, verdeeld over twee avonden, om in totaal acht podiumplaatsen. Gisteren gingen de eerste vier naar SoulLab, Elly Kellner, Johnny Stardust en Tuxedo Bandido.

Het niveau was in elk geval zo hoog dat de goede, talentrijke Zeeuwse bands Ocean's Edge en SideWalkStone het duidelijk moesten afleggen. Merkbaar minder ervaring dan de anderen, te magere podiumpresentatie, maar niettemin beloften voor de toekomst. Een aangename verrassing uit eigen provincie was Rumble Fist, dat met een overdosis postpunkkabaal onder leiding van de grungende Marnix de zaal wist te overtuigen, al was het net niet genoeg om een plek op Scheldepop te bemachtigen.

Rumble Fist.

Tuxedo Bandido doorstond wel de voorronde, hoewel het pas het tweede optreden was van het Walcherse trio, na het debuut drie maanden geleden in De Piek. Ook de in Zeeuws-Vlaanderen neergestreken Elly Kellner, singer-songwriter met ervaring in binnen- en buitenland, bleef glansrijk overeind.

De grote verrassing van de avond was Johnny Stardust, een op het oog nog piepjong Brabants drietal, dat onbevangen en met branie uiterst pakkende muziek maakt die dikke knipogen vertoont richting de Arctic Monkeys en anders Britse bands. Onweerstaanbaar.

De tweede voorronde is op zaterdag 28 maart, opnieuw in Snowbase, vanaf 18.00 uur. De toegang is gratis.

>>> Lees verder...

Staat, Brood & Spelen

Twee pophype(je)s doen komend weekend Zeeland aan. Eerst zaterdag De Staat (uit Nijmegen) in De Piek. De groep trok de afgelopen weken veel aandacht - 2009 is al uitgeroepen tot het Jaar van de Staat - met de debuutplaat Wait For Evolution en een optreden tijdens Noorderslag.

Queens Of The Stone Age en dEUS worden vaak aangehaald als vergelijkingsmateriaal, maar tegelijk klinken Torre Florim en de zijnen fris, origineel en catchy genoeg om ook op eigen kracht volop verwachtingen te wekken. De single, The Fantastic Journey Of The Underground Man, overtuigt me nog niet helemaal, maar een rockband die zich vernoemt naar een compositie van Louis Andriessen moet wel deugen.

Zondag speelt Elliott Brood in De Spot. Elliott wie? Inderdaad, bijna niemand kent ze - ik evenmin - maar van diverse kanten wordt verzekerd dat dit écht iets bijzonders is. Het Canadese trio speelt 'bluegrass, folk en country in de meest rauwe en elementaire vorm' en sleept de ene prijs na de andere in de wacht. Muziek die The White Stripes degradeert tot een stel brave Hendrikken, zo wordt verzekerd. Dan moet je toch van goeden huize komen.

We zullen zien...

>>> Lees verder...

Hij komt: Bill Wyman

De aankondiging leidde de afgelopen tijd tot reacties van verbazing en ongeloof. Bill Wyman? Dé Bill Wyman? In Middelburg? Toch staat de ex-Rolling Stone vanavond op het podium van de Stadsschouwburg. De zaal is compleet uitverkocht. Verstokte Stones-fans laten de kans niet lopen om zo in de nabijheid te verkeren van iemand die decennia deel heeft uitgemaakt van hun passie.

Zelf heeft hij dat tijdperk al lang achter zich gelaten. Vanavond zal hooguit een enkel Stones-nummer klinken, Honky Tonk Women waarschijnlijk. Wyman, 72 inmiddels, blijft verre van de geriatrische rock van versleten sterren die een karikatuur van zichzelf zijn geworden. Met zijn Rhythm Kings speelt hij uitsluitend voor zijn plezier en toert met liefde twee weken langs bescheiden theaters in plaatsen zoals Franeker, Heerlen en Middelburg.

Die Rhythm Kings zijn trouwens niet mis, met onder anderen Georgie Fame, gitarist Albert Lee, sinds kort ook toetsenist Geraint Watkins en nog vijf doorgewinterde muzikanten. Zij zullen rijkelijk putten uit de muziekgeschiedenis, terwijl Wyman zich enigszins op de achtergrond opstelt. Ingetogen genietend.

>>> Lees verder...

Voicst op Scheldepop

Scheldepop doet dat toch slim. Vrijwel elke week brengen ze een of twee nieuwe namen van de line-up voor dit jaar naar buiten en weten daarmee telkens weer de aandacht op zich te vestigen. Vandaag werden weer twee nieuwe acts onthuld: VanVelzen en Voicst.

VanVelzen, ach... goeie performer, pakkende liedjes, maar mij doet het niet zo heel veel. Voicst is echter heel goed nieuws, want de band van Tjeerd Bomhof maakte naar mijn mening de beste Nederlandse plaat van 2008: A Tale Of Two Devils, met de instant-klassieker Every Day I Work On The Road. En live zorgen ze altijd voor sensatie.

>>> Lees verder...