Moss overvleugelt Lily Allen

Bij de 'gangconcerten' in het ochtendradioprogramma van Giel Beelen gebeuren regelmatig mooie dingen. Artiesten die - het is nog vroeg - wat ingetogen, akoestische versies van hun nummers brengen. En vaak ook verrassende covers, wat meestal het leukste is.

Danny Vera verraste drie weken geleden met zijn versie van Rihanna's Russian Roulette. Maar wat Moss vanochtend deed met Lily Allens 22 sloeg wat mij betreft alles. De band van de Zeeuwse frontman Marien Dorleijn ging all the way en transformeerde het huppelhitje in een onweerstaanbaar, dampend en galmend rocknummer. Lily, eat your heart out. 

Nóg een bewijs, na dat memorabele optreden in Middelburg, dat Moss van uitzonderlijke klasse is.

>>> Lees verder...

Moss imponeert ook op podium

Marien Dorleijn stond niet op de lijst van Bijzondere Zeeuwen van 2009 die vrijdag door commissaris van de koningin Karla Peijs in het zonnetje werden gezet. Toch zou hij er allerminst op hebben misstaan. Met zijn band Moss leverde de uit Middelburg afkomstige zanger/gitarist een van de beste en meestgeprezen albums van het jaar af: Never be scared/don’t be a hero. Sindsdien hoort Moss tot de eredivisie van de Nederlandse pop. En dus waren de verwachtingen hooggespannen voor het optreden van afgelopen gisteravond in De Spot (FOTO'S).

Het was al even geleden - ruim twee jaar - dat Dorleijn en de zijnen in Zeeland was te zien waren. Hij verontschuldigde zich daar zelfs even voor, in woord én muziek, in de vorm van I apologise. Het verschil tussen Moss anno 2007 en anno 2010 bleek groot te zijn. Toen ging het om een enigszins bedeesde singer-songwriter die ondersteund door andere muzikanten zijn fraaie, ingetogen nummers speelde. Nu stond er in De Spot een hechte band die regelmatig overdonderend mooie muziek maakt, met een frontman die elke schroom van zich lijkt te hebben afgeworpen.

Veelzeggend is de groep nauwelijks nog nummers (enige uitzondering: See no evil) van het debuutalbum The long way back (2007) speelde. Niet omdat die plaat niet goed is, maar omdat Moss sindsdien zoveel is gegroeid. De band klinkt, mede door de versterking met gitarist Michiel Stam, nu aanzienlijk krachtiger en gelaagder.

Never be scared... kwam vrijwel integraal voorbij. Hoe ingenieus de nummers op de plaat ook zijn, Moss wist ze op het podium zelfs nog een extra dimensie te geven. Hoogtepunt was een twaalfminutenversie van Silent hill, dat na een kalm Riders on the storm-achtig intro geleidelijk ontaardde in een apocalyptische climax.

Daarnaast liet Moss horen niet stil te blijven staan bij het huidige succes. Er wordt gewerkt aan nieuw materiaal, voor een album dat eind dit jaar wordt opgenomen. Middelburg kreeg de primeur van het nummer Everything dies in your heart, al moest het verstilde pareltje Previously unreleased, dat inmiddels is gecoverd door Bettie Serveert, daarvoor wijken.

Het einde van het concert kwam voor menigeen wat abrupt. De band waagde zich - gewoontegetrouw, overigens - niet aan een toegift, hoewel daar volgens het publiek alle aanleiding toe was.

Voordat Moss los kon gaan, mocht de Zeeuws-Vlaamse groep Bluem het publiek opwarmen. Het kwartet liet, als voorbode van de komende EP Chronicironic, opvallend veel nieuw werk horen. Dat klonk wat rauwer en volwassener dan hun bekende nummers en maakte in elk geval nieuwsgierig.

>>> Lees verder...

De beste albums van 2009

Aangezien iedere muziekliefhebber tegenwoordig in december met zijn jaartoptien komt, wil ik - net als vorig jaar - niet achterblijven. Daarom hier mijn lijstje met de beste albums van 2009. Opnieuw met een heel groot voorbehoud, want ik loop vaak een paar maanden achter, vooral als het om platen uit de independent-hoek gaat. Ik moet bijvoorbeeld nog The XX, Grizzly Bear, Animal Collective, The Horrors en The Low Anthem horen, om maar wat albums te noemen die nu veelvoudig opduiken in de eindejaarslijstjes van - al dan niet zelfbenoemde - kenners.

Wat opvalt is het grote aantal excellente Nederlandse platen dat dit jaar verscheen. Ook in mijn lijst staan er een paar  (Moss, De Staat - Kyteman viel net buiten mijn toptien). En dan ken ik die van onder anderen Anne Soldaat, Johan en Coparck nog niet. De Zeeuwse inbreng was in 2009 ook niet verkeerd. Moss en Nuff Said - allebei geworteld in Zeeland - leverden fantastische albums af, maar ook die van Danny Vera (Pink Flamingo) en Bløf (April) waren allerminst verkeerd.

De lijst:

1. Muse - The Resistance
Muse overtreft zichzelf, ook in bombast, maar doet dat zo ongelooflijk meeslepend, dat ik er als een blok voor ben gevallen. Om met Eric Corton te spreken: ,,Het is kitsch, maar wel fantastische kitsch."

2. Moss - Never Be Scared/Don't Be A Hero
Marien Dorleijn en de zijnen overtuigden in één klap de vaderlandse muziekpers en vervolgens de rest van Nederland. Zie eerdere post.

3. Arctic Monkeys - Humbug
De opwinding van de eerste twee albums is wat geluwd. De schoonheid van Humbug, de derde van de Artic Monkeys, ontvouwt zich pas geleidelijk, maar slaat uiteindelijk onverbiddelijk toe. Alleen al de single, Crying Lightning, is goed voor (weer) een hoge notering in deze lijst.

4. Editors - In This Light On This Evening
De band van Tom Smith verdient de prijs voor de grootste muzikale ommezwaai van 2009: van gitaar naar synthesizer. Riskant, maar het pakte heel goed uit, wat mij betreft. En live zelfs nog beter. Papillon is wat mij betreft de song van het jaar.

5. Nuff Said - Supernatural
Tjonge, wat zijn die Zeeuwen toch goed. Op het podium én op de plaat. Zie mijn eerdere bespreking.

6. White Lies - To Lose My Life
Je houdt van ze of je verguist ze. Mij had het trio wel te pakken dit jaar, zeker na hun optreden in de tent van Pinkpop. Ik vrees een beetje dat het bij deze ene plaat blijft, maar het was in elk geval erg leuk zolang het duurde.

7. Wilco - Wilco
Heb wat moeten wennen aan deze band, maar niet zonder resultaat. Hun jongste plaat kon me ook weer zeer bekoren. Helaas nog altijd niet live gezien.

8. De Staat - Wait For Evolution
Ineens waren ze er, voor mijn gevoel, met die pakkende single The Fantastic Journey Of The Underground Man. De rest van het album bleek van een net zo hoog niveau. En op Pinkpop waren ze erg overtuigend.

9. Depeche Mode - Sounds Of The Universe
Als onvoorwaardelijke fan van (bijna) het eerste uur is het vooral geweldig dat de band nog steeds platen maakt. En die laten zich niet meer objectief beoordelen. SOTU is, dat hoor ik dan wel, zeker niet hun beste, maar allerminst Depeche Mode-onwaardig. En live zijn ze nog altijd ijzersterk.

10. Franz Ferdinand - Tonight
Dat debuut uit 2004 zullen ze wel niet meer overtreffen, maar Tonight is wat mij betreft een zeer verdienstelijke FF-plaat. Draai bijvoorbeeld Ulysses of No You Girls en je bent al snel verkocht.

>>> Lees verder...

Instant-klassiekers van Moss

De releasyparty van het nieuwe album van Moss in De Melkweg was gisteren dankzij een livestream ook van afstand te volgen. Mijn indruk: live is Moss zeker zo goed als op de plaat.
En dat wil wat zeggen, want Never Be Scared/Don't Be A Hero, de tweede cd van Moss na The Long Way Back (2007), brengt heel wat teweeg: juichende recensies, een ware buzz onder muziekliefhebbers. Dat is een mooie erkenning voor de Zeeuwse frontman Marien Dorleijn, die al sinds eind jaren negentig blijk geeft van bijzondere muzikale kwaliteiten, eerst onder de naam Nimbus (winnaar Zeeuwse Belofte 1999) en sinds 2003 als Moss.

The Long Way Back was al een mooi debuut. Fraaie, meerstemmige nummers, met echo's uit de verre pophistorie, met vooral Beatles als onmiskenbaar referentiepunt. Never Be Scared... is echter een grote stap voorwaarts. Moss, Dorleijn vooral, klinkt veel onbeschroomder. De bijna fluisterzang en de singer-songwriteraanpak van enkele jaren geleden hebben plaats gemaakt voor voluit zingen en een duidelijk bandgeluid. Er zijn meer eigentijdse invloeden herkenbaar. De associatie met Fleet Foxes is bijvoorbeeld bijna onontkoombaar, maar ook bands zoals Animal Collective en Grizzly Bear hebben hun sporen nagelaten.

Maar vooral is Never Be Scared... een heerlijke, uiterst sfeerrijke (hallucinerend bijna) plaat. De eerste single I Like The Chemistry is al veelzeggend: tijdloze melodie, uitgebalanceerde samenzang, bijna een instant-klassieker. Het album staat er vol mee. Luister bijvoorbeeld eens naar The Comfort of I Apologise (Dear Simon). Of naar Silent Hill, dat gisteravond in een versie van acht minuten de climax van het optreden vormde.

Moss zal ongetwijfeld terugkeren in veel eindejaarslijstjes van veel popvolgers. In elk geval in die van mij.

Moss treedt op 9 januari op in De Spot in Middelburg.

>>> Lees verder...