The Mad Trist & Team William

Een jaar geleden trad De Staat op in De Piek in Vlissingen. Dat was aan de vooravond van de hype die rond de band losbarstte, met optredens op grote festivals zoals Pinkpop. Volgens menige kenner kan hetzelfde gebeuren met The Mad Trist, dat gisteravond op het Vlissingse podium was te zien.

De vergelijking ligt ook de voor de hand. Beide bands bewegen zich in dezelfde naar de stonerrock zwemende muzikale hoek, waarbij met name Queens Of The Stone Age tot vervelens toe als referentiepunt wordt aangehaald. Bovendien produceerde De Staat-frontman Torre Florim Pay the piper, het vorige maand verschenen debuutalbum van The Mad Trist.

De roem was het Maastrichtse kwartet in Vlissingen slechts in beperkte mate vooruitgesneld, want De Piek - toch bescheiden in omvang - liep maar halfvol. De hoge verwachtingen bleken ook enigszins te moeten worden getemperd. De band speelde op zich een strakke set, stevig ingezet met My mouth a whistle en vol verrassende wendingen. Maar hoe inventief ook, een echte klik met de zaal wilde maar niet ontstaan. Daarvoor is het materiaal misschien nog te onbekend.

Bovendien kondigde zanger/gitarist Arthur von Berg al na 35 minuten het laatste nummer aan. Dat was weliswaar het fraaie en breed uitgesponnen Won’t that look good on you, maar het bleef een (te) kort concert.

Wat The Mad Trist ook niet in de kaart speelde - wat dat betreft waren er wel overeenkomsten met het concert van El Pino & The Volunteers, twee weken geleden - was het heerlijke voorprogramma. Team William, in het eigen Vlaanderen al populair, nam met haar pakkende nummers en meer dan plezante optreden binnen de kortste keren het publiek voor zich in. Niet in de laatste plaats dankzij de strapatsen van toetsenist Arne Sunaert.

>>> Lees verder...

De beste albums van 2009

Aangezien iedere muziekliefhebber tegenwoordig in december met zijn jaartoptien komt, wil ik - net als vorig jaar - niet achterblijven. Daarom hier mijn lijstje met de beste albums van 2009. Opnieuw met een heel groot voorbehoud, want ik loop vaak een paar maanden achter, vooral als het om platen uit de independent-hoek gaat. Ik moet bijvoorbeeld nog The XX, Grizzly Bear, Animal Collective, The Horrors en The Low Anthem horen, om maar wat albums te noemen die nu veelvoudig opduiken in de eindejaarslijstjes van - al dan niet zelfbenoemde - kenners.

Wat opvalt is het grote aantal excellente Nederlandse platen dat dit jaar verscheen. Ook in mijn lijst staan er een paar  (Moss, De Staat - Kyteman viel net buiten mijn toptien). En dan ken ik die van onder anderen Anne Soldaat, Johan en Coparck nog niet. De Zeeuwse inbreng was in 2009 ook niet verkeerd. Moss en Nuff Said - allebei geworteld in Zeeland - leverden fantastische albums af, maar ook die van Danny Vera (Pink Flamingo) en Bløf (April) waren allerminst verkeerd.

De lijst:

1. Muse - The Resistance
Muse overtreft zichzelf, ook in bombast, maar doet dat zo ongelooflijk meeslepend, dat ik er als een blok voor ben gevallen. Om met Eric Corton te spreken: ,,Het is kitsch, maar wel fantastische kitsch."

2. Moss - Never Be Scared/Don't Be A Hero
Marien Dorleijn en de zijnen overtuigden in één klap de vaderlandse muziekpers en vervolgens de rest van Nederland. Zie eerdere post.

3. Arctic Monkeys - Humbug
De opwinding van de eerste twee albums is wat geluwd. De schoonheid van Humbug, de derde van de Artic Monkeys, ontvouwt zich pas geleidelijk, maar slaat uiteindelijk onverbiddelijk toe. Alleen al de single, Crying Lightning, is goed voor (weer) een hoge notering in deze lijst.

4. Editors - In This Light On This Evening
De band van Tom Smith verdient de prijs voor de grootste muzikale ommezwaai van 2009: van gitaar naar synthesizer. Riskant, maar het pakte heel goed uit, wat mij betreft. En live zelfs nog beter. Papillon is wat mij betreft de song van het jaar.

5. Nuff Said - Supernatural
Tjonge, wat zijn die Zeeuwen toch goed. Op het podium én op de plaat. Zie mijn eerdere bespreking.

6. White Lies - To Lose My Life
Je houdt van ze of je verguist ze. Mij had het trio wel te pakken dit jaar, zeker na hun optreden in de tent van Pinkpop. Ik vrees een beetje dat het bij deze ene plaat blijft, maar het was in elk geval erg leuk zolang het duurde.

7. Wilco - Wilco
Heb wat moeten wennen aan deze band, maar niet zonder resultaat. Hun jongste plaat kon me ook weer zeer bekoren. Helaas nog altijd niet live gezien.

8. De Staat - Wait For Evolution
Ineens waren ze er, voor mijn gevoel, met die pakkende single The Fantastic Journey Of The Underground Man. De rest van het album bleek van een net zo hoog niveau. En op Pinkpop waren ze erg overtuigend.

9. Depeche Mode - Sounds Of The Universe
Als onvoorwaardelijke fan van (bijna) het eerste uur is het vooral geweldig dat de band nog steeds platen maakt. En die laten zich niet meer objectief beoordelen. SOTU is, dat hoor ik dan wel, zeker niet hun beste, maar allerminst Depeche Mode-onwaardig. En live zijn ze nog altijd ijzersterk.

10. Franz Ferdinand - Tonight
Dat debuut uit 2004 zullen ze wel niet meer overtreffen, maar Tonight is wat mij betreft een zeer verdienstelijke FF-plaat. Draai bijvoorbeeld Ulysses of No You Girls en je bent al snel verkocht.

>>> Lees verder...

Staat, Brood & Spelen

Twee pophype(je)s doen komend weekend Zeeland aan. Eerst zaterdag De Staat (uit Nijmegen) in De Piek. De groep trok de afgelopen weken veel aandacht - 2009 is al uitgeroepen tot het Jaar van de Staat - met de debuutplaat Wait For Evolution en een optreden tijdens Noorderslag.

Queens Of The Stone Age en dEUS worden vaak aangehaald als vergelijkingsmateriaal, maar tegelijk klinken Torre Florim en de zijnen fris, origineel en catchy genoeg om ook op eigen kracht volop verwachtingen te wekken. De single, The Fantastic Journey Of The Underground Man, overtuigt me nog niet helemaal, maar een rockband die zich vernoemt naar een compositie van Louis Andriessen moet wel deugen.

Zondag speelt Elliott Brood in De Spot. Elliott wie? Inderdaad, bijna niemand kent ze - ik evenmin - maar van diverse kanten wordt verzekerd dat dit écht iets bijzonders is. Het Canadese trio speelt 'bluegrass, folk en country in de meest rauwe en elementaire vorm' en sleept de ene prijs na de andere in de wacht. Muziek die The White Stripes degradeert tot een stel brave Hendrikken, zo wordt verzekerd. Dan moet je toch van goeden huize komen.

We zullen zien...

>>> Lees verder...