Eén avond, drie bands

Een volle avond, gisteren in het Arsenaaltheater in Vlissingen, met drie Zeeuwse acts achter elkaar: Tuxedo Bandido, Patrick Le Duc en De Hobbyisten. Dat maakt een vergelijking tussen de drie - die ik allemaal al vaker zag optreden - onvermijdelijk.

Tuxedo Bandido was de eerste in de rij. Een jaar geleden maakte het trio eindelijk zijn podiumdebuut in De Piek: niet onverdienstelijk, al is het lastig de complexe studionummers naar het podium te vertalen. Nog altijd maakt de band er aan fraaie act van met veel oog voor details (bekijk bijvoorbeeld eens de bankbiljetten die worden rondgestrooid), maar het ontbreken van een echte drummer en de stukken op 'tape' tussendoor maken het tegelijk helaas ook weer wat statisch.

Patrick Le Duc maakte bij zijn live-debuut onlangs in De Spot een veelbelovende indruk. Het materiaal van zijn komende eerste album, Square Moods, klinkt ook op het tweede gehoor uitstekend. Muzikaal gezien zit het dan ook wel goed. Als podiumact - zeker tegenwoordig minstens zo belangrijk - is het vooralsnog minder overtuigend. Het vlamt niet altijd, er is nog te weinig contact met het publiek, de band oogt nog onvoldoende als een collectief. Het is, hopelijk, ook een kwestie van ervaring opdoen.

Het verschil met de slotact, De Hobbyisten, was groot. Toegegeven, de bezoekers waren vooral van hen gekomen, maar de energie en het plezier waarmee de vijf (en als gast Donald Joosse op trompet) op het podium stonden, maakten er vanaf het begin een feest van. Waar het publiek bij Tuxedo Bandido en Patrick Le Duc vooral achter in de zaal bleef hangen, haalde Hobbyisten-frontman Keegan ze met een paar woorden collectief naar voren. Hoe eenvoudig. En hoe effectief.

De Hobbyisten zag onlangs twee bandleden vertrekken. Hun opvolgers, bassist Michelo Celestijn en het Goese gitaartalent Rob Commandeur, werden gisteren gepresenteerd. Zij bleken, met hun spel en enthousiaste uitstraling, uitstekende vervangers te zijn. De band lijkt, ook gezien (gehoord) het deels nieuwe materiaal, klaar voor een volgende stap omhoog.

In de toegift ging de House of Pain-klassieker Jump Around op herhaling:

>>> Lees verder...

Patrick Le Duc overtuigt

Zijn debuutalbum is nog in de maak - begin 2010 moet Square Moods uitkomen - maar de Goese singer-songwriter Patrick Le Duc weet nu al naam te maken.

Zijn debuutoptreden gisteravond in De Spot in Middelburg was dan ook drukbezocht, met veel bekenden uit de Zeeuwse popwereld. Toch is het ook weer niet zo verwonderlijk, als je weet dat Paskal Jakobsen en Peter Slager van Bløf, onder de indruk van diens nummers, zich achter hem hebben geschaard en hem helpen bij het opnemen van de plaat. Bovendien heeft Le Duc inmiddels een respectabele band geformeerd, met onder anderen de Vlissingse gitarist Angelo de Rijke, die na zijn congé bij Anouk ook bij Christiaan Hof aan de slag is gegaan.

Het podiumdebuut van Le Duc was dus iets om naar uit te kijken. Le Duc, die eerder als frontman van Sonarphonic opviel door zijn krachtige stem, maakte de verwachtingen behoorlijk waar. Zijn nummers zijn vaak sterk en gevarieerd, met een duidelijke eigen stijl, hoewel de veelheid aan invloeden onmiskenbaar is. Angelo de Rijke is duidelijk op zijn plek in de band, al zou je als luisteraar soms willen dat hij zich af en toe wat meer mag uitleven.

Le Duc, die het optreden solo begon met Sweet Things, speelde twaalf songs: de Radiohead-cover High And Dry en elf eigen nummers. Die beloven veel voor Square Moods.

>>> Lees verder...

Een naam om te onthouden

Dit is iemand om de komende tijd in de gaten te houden: Patrick Le Duc. Singer-songwriter uit Goes, voorheen bekend van de band Sonarphonic, maar tegenwoordig solo aan de slag.

Hoewel, solo? Onder anderen Paskal Jakobsen en Peter Slager van Bløf werken mee aan zijn album Square Moods, dat volgend jaar moet uitkomen. Martijn Bosman drumt op de plaat. Daarnaast heeft Le Duc onlangs al een live-band gevormd, die bestaat uit gitarist Angelo de Rijke (sinds kort ex-Anouk, nu ook actief bij Christiaan Hof), drummer Edwin van der Burgt en bassist Kai Liebrand.

Dat zijn namen die verwachtingen scheppen. De vorderingen van het album zijn onder meer te volgen via de Hyves-pagina van Patrick le Duc en via zijn Twitter-kanaal. Een oordeel is nog onmogelijk te geven, maar als muzikale invloeden wijst hij zelf onder anderen Gemma Hayes, Lenny Kravitz, Paul Weller, Chris Cornell, Tim Christensen, Counting Crows en Tom Waits aan. En daar kun je mee thuiskomen.



Paskal Jakobsen en Peter Slager zijn overigens niet de enige Bløf-leden die momenteel samenwerken met anderen. Toetsenist Bas Kennis droeg bijvoorbeeld bij aan het cd-tweeluik van VanVelzen en produceerde Welcome The Sun van Stevie Ann.

Vooral Jakobsen manifesteert zich ook steeds meer solo. Op Twitter, in diverse interviews - die voorheen standaard door ten minste twee bandleden samen werden gedaan - maar ook door prachtige akoestische achtertuinversies van Bløf-nummers op YouTube te zetten, zoals deze en deze. Warm aanbevolen.

>>> Lees verder...